Onze eerste surfles, 6 augustus 2016

Het lijkt wel alsof ik een literair boek schrijf, want ik merk motieven in het verhaal. Let op en wellicht kun je ze beschrijven in je boekverslag (hahah). Terwijl ik mij eindelijk er toe gezet had om weer mijn verhalen bij te werken (donderdagochtend), kregen wij een bericht. Marjan was flauwgevallen in de douche. Meer over dit verhaal later. Nu eerst weer terug naar ons weekend in Coffee Bay.

Zaterdagochtend stonden wij vroeg op, zodat wij klaar waren voor onze eerste surfles. Het was half 8, maar geen surfleraar te bekennen. Hmm.. Afrikaans kwartiertje? Al snel kwam een vrouw naar ons toe met de vraag wat wij zo vroeg kwamen doen. “Wij hebben surfles om half 8.” Ze ging er voor ons achteraan en wat bleek; de surfleraar had de les verschoven naar half 11 vanwege het getij, maar hij had het niet doorgegeven aan het personeel. Lekker dan. Gelukkig konden wij nu wel ontbijten, want dat kon vanaf half 8. Wij hebben een lekker ontbijt gehad en hadden daarna besloten om onze spullen in te pakken en alvast naar Sugarloaf (onze tweede hostel) te brengen. Deze hostel was op loop afstand. Wij hebben nog even bij het strand gekeken en zijn daarna weer naar Coffee Shack gegaan voor onze surfles.

Bij de bar stond, zoals afgesproken onze leraar, Daniel. Nadat hij zijn excuus had aangeboden, mochten wij onszelf in wetsuits hijsen, wat verrassend makkelijk ging. Met een surfboard onder onze arm liepen wij naar het strand, waar wij eerder die ochtend waren geweest. Hij gaf ons een instructie en demonstratie op het strand. Het was niet moeilijk om je aandacht erbij te houden, want hij had looks en humor. (een echte surfdude ^^) Daarna moesten wij een lijn op het strand tekenen, wat ons board voorstelde. Nu de stappen van het peddelen, opdrukken, sterke been voor, en staan oefenen. Alsof je moet opdrukken op strand. Nadat wij allemaal honderd keer hadden opgedrukt en de stappen hadden herhaald, mochten wij eindelijk de zee in. Het was niet makkelijk, maar toch heb ik een aantal keer een hele golf uit kunnen staan. Wat een super gaaf gevoel is dat! Het moeilijkste is de goede golf uitzoeken. Elke keer als ik een golf uitzocht, was het een golf, dat niet een golf was (snap je?). Daar moest de surfdude keer op keer om lachen, maar als hij zei pak deze golf, dan stond ik (jaja). Na twee uren in het water, was de tijd alweer om en moesten wij stoppen! Echt super jammer! Ik had super last van mijn onderarm, want die is ( ik heb geen idee hoe) helemaal open.

Na een koude douche bij Coffee Shack zijn wij weer naar Sugarloaf gereden. Daarna hebben wij onze spullen gepakt en zijn wij op zoek gegaan naar een restaurant waar wij konden lunchen.  Dat bleek nog niet eenvoudig. Plots kwamen wij bij een groot hek aan en moesten wij ons inschrijven om binnen te komen. Net als toen wij het reservaat in wilden. Toch maar ingeschreven en toen kwamen wij ineens bij een super mooi hotel met restaurant met uitzicht op de beach. Er was een lunchbuffet van 12 tot 2 uur en wij mochten deelnemen ( het was inmiddels 14:20 uur, wat een lieverds). Het was een hemelse lunch. Met zelf een toetje! Ik moet zeggen dat ik niet zo extreem op toetjes gesteld ben, maar als je twee weken geen toetje krijgt en dan ineens wel, is dat fantastisch! Ook het uitzicht was prachtig en wij zagen zelf in de verte dolfijnen.

Wij wilden graag naar “Hole in the Wall”. Dus we besloten om daar naartoe te rijden, want hé het was maar 9 kilometer. Ik mocht rijden, want de eerste heuvel was alleen al erg steil. Ik vond het fantastisch, al had onze auto het wel zwaar te verduren met allemaal hobbels, gaten en steile heuvels zonder grip. De andere meiden vonden het erg spannend, dus toen wij nog een heuvel zagen, twijfelde wij of we wel moesten doorrijden. Ik wist niet of het nog erger zou worden, maar onze auto is geen 4x4 en ik weet niet of wij de auto dan heel huids thuis zouden brengen. De anderen vonden het gewoon doodeng, dus besloten wij om teug te gaan (goede keuze, zo bleek de volgende dag). Dan toch maar opgeven voor de hiking van 2,5 uur naar de hole in the wall.

Terug bij Sugarloaf hebben wij nog een tosti gegeten, want wij zaten nog steeds vol van de lunch. Wij hebben wat spelletjes gespeeld en zijn toen gaan slapen. De hiking zou de volgende ochtend om half 9 zijn.

Groetjes Pien

14 augustus 2016