Introductieweek 25,26,27 juli 2016

Ik houd inmiddels redelijk goed de verhalen bij, maar ik heb steeds geen tijd om ze te plaatsen. Hier weer een verhaal(tje). Veel leesplezier!

Maandag stonden Evelien en Marjan op de afgesproken tijd klaar om te gaan ontbijten, maar wij waren weer eens niet klaar. We hadden weer een lekker ontbijt, daarna hadden we ons eerste openingscollege met 90 studenten. Wij hadden inmiddels een rooster weten te bemachtigen, dus wij wisten hoe onze week eruit zou zien. Maar wij kregen natuurlijk een speciaal rooster voor de pabo. Achteraf bleek dat daar niet alles opstond, dus moesten wij een combinatie maken van twee roosters. Na het college kregen wij een rondleiding door de campus en kregen wij een Xhosa les. Dat is en taal die zij hier spreken. Met klikjes en smakjes. Super leuk! 's Middags kregen wij een tour door Port Alfred. Wat meer een taxi was naar het grote winkelcentrum Rose Hill. Terug thuis zijn we weer naar het kleine winkelcentrum gelopen. Ik heb een dik vest gescoord met wol aan de binnenkant en extra warme sokken, want het is hier echt heel erg koud. Samen met Marjan heb ik een berichtje gestuurd naar de vriend van Marleen om te vragen wat voor cadeautje ze zou willen hebben voor haar verjaardag. Marleen is namelijk woensdag jarig. Wachten op reactie...Na het diner gezellig yogaoefeningen gedaan bij Evelien en Marjan en een spelletje gespeeld. Afvallen gaat het niet worden, want Marleen propt ons vol met chocolade en koekjes. Ik raak zwanger van een chocolade baby.... Dus voortaan zullen wij geen lift of taxi meer aannemen, we gaan lopen (gelukkig voor jou mama). Ik kreeg ook een berichtje terug van de vriend van Marleen. Een super lief berichtje en laat ik nou hardop zeggen,”Ooooh, wat super lief!” Marleen dacht dat het over mijn vriendje ging en wilde weten wat er in stond. Ummh hoe praat ik mij hieruit. Uiteindelijk veranderde Marjan het onderwerp. Thank you!

Dinsdag waren wij bijna op tijd klaar, We moesten alleen nog tandenpoetsen toen Evelien en Marjan kwamen. Het wordt nog weleens wat. We hadden om acht uur een college van een half uur. Daarna weer een overheerlijk ontbijt. Thuis  heb ik mij er eindelijk toe kunnen zetten om de eerste blogs te schrijven en ik heb mij ook ingeschreven voor student manager. Echter toen het lunchtijd was, had ik alleen nog maar de vliegreisblog af. Doordat ik nu op student manager kon, kon ik ook eindelijk het rooster zien. Oeps, ik had vanmorgen een college… Gelukkig wist niemand dit van de pabo, dus zijn wij allemaal niet geweest.

Met Marjan en Evelien cadeautjes gehaald voor Marleen. We hadden inmiddels een berichtje van haar vriend. Voor die paar dagen dat wij haar kennen, kennen wij haar best goed. We kochten een grote chocoladetaart, slingers en andere cadeautjes. Wij zijn naar het college over de apartheid geweest, echter kwamen wij iets te laat aan, dus waren er geen stoelen meer. Een college duurt best lang als je op knieën moet zitten. Thuis heb ik weer een stukje blog geschreven. Na het eten hebben we film gekeken. Ik had de film uitgekozen en de inleidende tekst leek ook erg leuk. Het was de slechtste film ooit, super vaag en heel veel bloed. Dat is nu net wat ik niet wil zien.. De film heette Do-over…. (dan weet je welke je niet moet kijken op netflix)

De verjaardag van Marleen (woensdag). Hiep hiep Hoera. Ik ben samen met Marleen gaan ontbijten, terwijl Evelien en Marjan de slingers in huis hadden opgehangen en de taart op Marleen haar bed hadden gezet. Toen wij aan kwamen bij het huis, zag ik dat de deur nog open was. Ik vroeg Marleen of ze de deur wel dicht had gedaan, want de deur stond open (ik had geen sleutel die hadden wij gister aan Evelien gegeven voor de poort, dat wist Marleen) Marleen was is shock, maar toen ze verder liep en wij “Suprise” riepen, werd ze weer blij. Ik heb haar de hele dag gevraagd of ze de deur wel goed dicht had gedaan, (mwuwahahah).

Ik weet niet of ik het jullie al had verteld, maar sinds zaterdag deed onze wc het niet… Het wilde niet doorspoelen. Vandaag kwamen de mensen om de wc te maken en leeg te pompen. Wij kunnen eindelijk in onze eigen huis naar de wc. :)

Vandaag hadden wij een meeting met MZ (Mzameli onze begeleider hier... waarschijnlijk..) Wij kregen korte instructie, waar we niet veel wijzer van werden, maar onze moduleboek zou hij nog even opsturen. Daarna hebben wij in het zonnetje de taart van Marleen gegeten en de cadeautjes gegeven. Heerlijk! Eindelijk de zon en eindelijk rondlopen in een hemdje i.p.v. een dik vest.

In de middag kregen wij een Township tour. Wij gingen naar Nemato (Nelson Mandela Township, er zijn hier namelijk twee townships). Het was erg indrukwekkend en het is moeilijk om daar woorden aan te koppelen. Het voelde in het begin als aapjes kijken. Wij in een bus langs allemaal huisje. Eerst gingen wij naar de soupkitchen, één van de projecten van Stenden. Deze keuken voert de mensen, die niets hebben. Heftig want er zijn mensen die alleen eten, als ze iets krijgen van de soupkitchen en dat is maximaal 3 keer per week 1 maaltijd. Daarna gingen wij naar het computerproject. Hier krijgen mensen uit de township les in computervaardigheden, ik vraag mij alleen af, waar ze dat voor nodig hebben, maar dat zal wel aan mij liggen. De huisjes in dat gebied vielen nog mee, want er stonden wc’s die aangesloten waren op het riool. Daarna reden wij richting een vuilnisbult. Daar mochten wij de bus niet uit en toen kwam het besef. Er liepen mensen, kinderen en dieren op zoek naar eten. Ik kreeg tranen in mijn ogen en als iemand nu een woord zou zeggen, zou ik huilen. Gelukkig gebeurde dit niet. Ik wilde eigenlijk geen foto’s maken van deze tour, omdat het dan net voelt alsof ik in de dierentuin ben, maar van deze vuilnisbult wilde ik toch een foto maken, om het aan jullie te laten zien. Al heeft een foto pas emotie als je er in werkelijkheid bent geweest. De huisjes die in dit gebied stonden, waren weer armer en ze zag ook veel meer kinderen zonder schoenen. (in dat andere gebied hadden ze wel schoenen). Er waren dus grote verschillen te zien in de townships zelf. Iedereen in de bus was doodstil, volgens mij kwam iedereen toen tot besef.

Ik wil zo graag helpen, ook al weet ik dat ik niet iedereen kan helpen. De huisjes daarna werden slecht, enkel een paar halve huisjes of tenten. De kinderen waren blij om ons te zien, ik voel mij net de koningin (belachelijk). Als afsluiting gingen wij naar een dagopvang. Hier worden 37 kinderen opgevangen, zodat ze naar school kunnen en niet op de vuilnisbult hoeven te werken. De kinderen zongen voor ons. Je werd er vrolijk van. (Het filmpje komt ook nog online) Wij kunnen ons opgeven, voor vrijwilligers werk bij één van de projecten, ik denk dat ik naar zo’n kinderdagverblijf ga.

Morgenochtend (donderdag) bezoeken wij alle basisscholen in de townships. Ik kijk er naar uit, want ik wil beginnen!

Groetjes Pien

30 juli 2016