Reizen met Indy 30 en 31 juli 2016

Dit weekend hebben wij onze huurauto (Indy) opgehaald. Ik heb weer van alles beleeft. Hier het verhaal van zaterdag en zondag. Ik zou het gister al online plaatsen, maar helaas kwam (viel) er iets tussen. De foto's komen later online, want het internet is overdag enorm traag. Veel Leesplezier!

Vanmorgen heb ik weer heerlijk gedoucht. Mijn creatieve geest wordt geprikkeld, want ik heb mij afgedroogd met een shirt en een shirt met lange mouwen had ik om mijn hoofd gewikkeld. Wat een uitvinding! Wij hebben onze huurauto opgehaald. Er mag per keer één iemand rijden en dit keer was dat Marleen. Het was een kleine auto met vijf deuren. De verhuurster zei dat je alle deuren open kon maken met het sleutelgat aan de kant van de bestuurder. Marleen loopt naar de linkerkant van de auto, maar de deuren gingen niet open. Oja.. de bestuurder zit rechts hahahha. Het was een prima auto en Marleen kon goed rijden. Eerst hebben zijn wij even naar het strand gereden om daarna boodschappen te gaan doen bij Rose Hill, het grote winkelcentrum. Nadat wij Evelien en Marjan hadden thuis gebracht, zijn Marleen en ik met de auto naar Stenden gereden voor de lunch. Het was erg regenachtig weer en Marleen moet natuurlijk wel ervaring op doen (200m). Na de lunch zouden wij gaan rijden zonder bestemming. Eén van de punten op onze bucketlist. Het was nog steeds erg regenachtig. In het begin zaten wij nog op een hoofdweg, wat prima geasfalteerd was. Toen wij besloten af te slaan, kwamen wij op een modderige weg, wat steeds erger werd. Wij hadden dikke lol, al werd het af en toe best spannend als wij weer een hoge berg op moesten, terwijl wij steeds weg geleden en naast ons een prachtige, diepe afgrond was. Volgens Marleen was het net rijden op ijs. Gelukkig rijdt Marleen niet spastisch en zijn wij veilig aangekomen. Wij hebben uren rond gereden, uit eindelijk bleek dat bij 70km over dit soort wegen hadden gereden. Uiteindelijk waren wij een kilometer verwijderd van Grahamstown, maar daar zijn wij niet meer geweest, omdat het al donker begon te worden. Marleen had af en toe ruzie met het knipperlicht en ruitenwisser, want dat is precies andersom dan in Nederland. Dus als wij snel linksaf moesten slaan, gingen ineens de ruitenwissers aan. Gelukkig viel het niet op, want het regende toch. Wij zijn veilig thuis gekomen. Wij zijn uit eten geweest met de groep van Vicky’s (het huis waar alle andere pabo studenten wonen en een aantal andere mensen). Het was erg gezellig en ik heb struisvogel gegeten. Echt dat is zooo onwijs lekker! Voor het eerst dat ik iets randoms uit kies en dat het nog lekker is ook, want vaak kies ik verkeerd.

Zondagochtend zouden wij vroeg ontbijten, maar helaas de kantine was nog niet open, dus hebben wij maar ontbeten bij Evelien en Marjan. Om kwart over acht zijn wij vertrokken naar Addo Elephant National Park. Wij hebben via Alexandria richting Paterson gereden. Daar kwamen wij weer op een onverharde weg uit, maar het regende niet, dus was het veel beter te rijden dan gister. Ineens stonden wij voor een hek. De provinciale weg bleek dwars door een reservaat te gaan. Super gaaf. Evelien schreeuwde dat ze een giraffe zag. Wij dachten dat het een grap was, maar er waren wel degelijk giraffes. Vol in de ankers en een stukje achteruit rijden. Zo hebben wij de hele weg door dit reserve gereden. Wij zagen onder andere ook zebra’s en impala's.

Na een tijdje rijden kwamen wij uit in Addo park. Onze missie olifanten spotten. Op het kijkpunt hebben wij nog met een vrijwilliger van het park gesproken. Door het weer waren olifanten nu moeilijk te vinden. Wij bleven hoop houden en bleven zoeken. Je kwam geen andere auto tegen, dat was wel fijn. Een beetje in de auto rond tuffen in een park met allemaal wilde dieren. Wij zagen heel veel knobbelzwijnen, verschillende impala's en mega grote mestkever. Nooit geweten dat die zo groot waren. Ook zagen we veel mest, ondertussen worden wij echte mestkenners. Inmiddels reden wij al een aantal uur rond in het park zonder een olifant te hebben gezien. Al waren wij nog steeds positief.

Op de picknickplaats (hier kunnen geen dieren komen) hing een bord waar mensen aan konden geven welke dieren ze waar hadden gezien vandaag. Wij besloten om daar langs te rijden en via die weg naar de zuidelijke uitgang te gaan (wij zijn in het noorden binnengekomen). Wij reden al een tijdje achter een super irritante bus, die mega traag reed. Toen wij struisvogels zagen, hebben wij daar een behoorlijke tijd gewacht, zodat wij niet weer achter die bus hoefden.Ik had nog niet eerder een struisvogel in het echt gezien, dus het is fijn om te weten wat ik gister had gegeten (héé dat rijmt).  Een struisvogel is veel kleiner dan ik dacht. Wij reden weer verder en ja hoor daar stond weer die bus stil.. Grrr….Inmiddels was de hoop dat wij nog een olifant zouden zien iets gezakt, al hadden wij nog steeds een leuke dag. Maar toen kwam daar een mega olifant aangelopen. Zo langs de bus en daarna langs om. Ik moet zeggen dat was toch wel een beetje spannend. De olifant liep in slowmotion verder en wij gaven high fives. Onze dag kon niet beter! Later zagen wij achter een aantal bosjes weer twee olifanten. Dit kwam doordat Marleen uit de auto was gestapt en op het dak van de auto was geklommen. Al heeft ze daar niet lang gezeten, want de auto leek wat te gaan deuken. Wij hebben op de zijkant van de auto gestaan en hebben zo ook de olifanten gezien. Na weer een stukje rijden, stond weeeer die … bus voor ons, Maar dit keer stonden er twee olifanten langs de weg met een kleintje. Gewoon rustig te eten terwijl wij toe keken. Het kleine olifantje liep weer de bosjes in met één grote olifant, dus de bus reed weg. Wij zijn naast die olifant gaan staan met de auto en hadden de motor uitgezet. Wat een rust. Helemaal stil je hoorde alleen de blaadjes ruizen, omdat de olifant aan het eten was. Dit was een prachtige dag! Later hebben we nog wat kuddes impala’s gezien. Wij reden naar huis moe maar voldaan.

Toen ik bezig was met dit blog hoorde ik ineens een enorm kabaal, alsof er iets van de trap viel. Ik en Marleen renden naar buiten en zagen voor onze deur één van onze Afrikaanse huisgenoten. Ze is door de trap heen gevallen. Samen met een groep huisgenoten hebben wij eerste hulp verpleegd. Ze bleek nog niet helemaal te beseffen wat er was gebeurd, maar naar een tijdje begon ze enorm te lachen en zei ze in het Xhosa dat ze wilde roken. Wij hebben enorm gelachen, maar toen begon ze ineens de pijn te voelen.. (adrenaline) Ze is door de security naar het ziekenhuis gebracht. Ze had twee gekneusde ribben en haar vel van haar bovenbeen schijnt er af te zijn. Hopelijk loopt het goed af. Wij hadden echter nog één probleem, want er waren nog Afrikanen boven en je kunt, alleen via de trap beneden komen. Ook de laatste Afrikanen hebben we naar beneden gebracht en wij zijn gaan eten. Deze afrikanen slapen vannacht ergens anders. Er zijn mensen geweest die de trap provisorisch de trap hebben gemaakt, maar ik ben blij dat ik niet boven slaap.

Groetjes Pien

1 augustus 2016